|
|
|
Duchowość - charyzmat |
|
|
|
Wpisał: Ks. Jarosław Jabłoński CPPS
|
|
08.09.2006. |
|
Strona 4 z 4
Ø Poprzez czynną i konkretną odpowiedź na krzyk krwi wszystkich potrzebujących w naszym otoczeniu, w czym pomagało nam i pomagać może nadal Słowo Życia.
Dlatego też ważna będzie, przy decyzji na formację, dyspozycyjność osoby. Nie tylko pod kątem uczestnictwa w spotkaniach, ale również w aktywności misyjnej – czy to w parafii, czy też w misjach organizowanych przez Zgromadzenie Misjonarzy Krwi Chrystusa.
Wspólnota
Jak już zostało wspomniane nikt nie jest samotną wyspą. Człowiek potrzebuje i tworzy rodzinę, społeczeństwo, wspólnotę. Wspólnota jest środowiskiem, w którym uczyć się może wrażliwości, poświęcenia, miłości. Aby rozwijać się potrzebuj kogoś drugiego, dla którego będzie żył i który mu w chwilach trudnych pomoże.
Podobnie ma się rzecz z relacją między Zgromadzeniem Misjonarzy Krwi Chrystusa i Wspólnotą Krwi Chrystusa. Błędem jest myśleć, że tylko jedna ze stron potrzebuje drugiej – potrzebujemy się nawzajem. Zgromadzenie wprowadza w swój charyzmat członków Wspólnoty pomagając im w ten sposób zrealizować swe chrześcijańskie powołanie. Świeccy są formowani przez Misjonarzy i uczestnicząc w życiu charyzmatem stają się jego misjonarzami w świecie. Tak więc formacja WKC nie ogranicza się tylko do służby głoszenia Ewangelii oraz formacji duchowej laikatu, ale również owocuje zastępem świeckich misjonarzy, którzy wspierają Zgromadzenie we wspólnym ukazywaniu i promowaniu charyzmatu Krwi Chrystusa[18]. Stąd też WKC staje się nie tylko zadaniem, ale jak zauważa XVIII Zebranie Generalne CPPS, jest błogosławieństwem dla Zgromadzenia:
Uznajemy świeckich (USC[19], Companions i innych) jako błogosławieństwo dla naszej wspólnoty CPPS i na nowo dowartościowujemy i doceniamy ich obecność. Ponadto, poświęcamy się pracy z nimi w misji[20].
W ten sposób członkowie WKC uczestniczą w misji Zgromadzenia oraz są naszymi misjonarzami, choć w innym wymiarze prawnym i zazwyczaj na innym polu działania. Niemniej jednak stanowimy jedną wspólnotę misyjną o wspólnym charyzmacie. Tak jak pierwszych misjonarzy Krwi Chrystusa w czasach św. Kaspra del Bufalo nie łączyły śluby i przyrzeczenia, lecz wspólna misja pod sztandarem Krwi Chrystusa, tak również nas łączy charyzmat Krwi Chrystusa, który wymaga stworzenia wielkiej wspólnoty dla zrealizowania wezwania czasów.
Dla zilustrowania tego chciałbym podać ogólnie znany przykład. Otóż jako segment Zgromadzenia jesteśmy w Polsce stosunkowo nieliczni, to fakt. Niemniej jednak ogólnie jesteśmy dość znani w kraju ze względu na ogólnopolską liczną obecność Wspólnoty Krwi Chrystusa. I to właśnie dzięki wspólnocie WKC mamy możliwość oddziaływać. Tak więc formując WKC, formujemy nowych misjonarzy w świecie – przedłużenie obecności naszego charyzmatu i naszego Zgromadzenia. W ten sposób WKC wchodzi niejako we wnętrze i posłannictwo Zgromadzenia, stając się czymś więcej niż jacyś przygodni pomocnicy.
Mając świadomość jednej wspólnoty oraz spoczywającej na Zgromadzeniu odpowiedzialności za kształt i kierunek wspólnej naszej formacji w charyzmacie Krwi Chrystusa, chcemy prosić Wspólnotę Krwi Chrystusa o zaufanie i wyrozumiałość. WKC nie jest dziełem indywidualnej osoby: jednego Dyrektora Wikariatu, Moderatora Krajowego, Ojca Podregionu, czy Animatora Krajowego. To powołanie i rzeczywistość dana przez Boga nam wszystkim. Jesteśmy wszyscy za nie współodpowiedzialni, choć rzeczywiście główna odpowiedzialność spoczywa na Zgromadzeniu (dlatego też pierwszym Moderatorem WKC jest Moderator Generalny CPPS[21]). Niemniej jednak może byłoby łatwiej, gdyby ktoś jeden decydował i wprowadzał odgórny porządek. Ale wierzymy, że nikt nie ma monopolu na rozumienie Boga i Bóg podpowiada Moderatorowi Krajowemu również poprzez świeckich braci. Dlatego też istotnym etapem naszych poszukiwań są także ankiety i zebrania. I chociaż na końcu ktoś zadecyduje, to w naszej WSPÓLNOCIE każdy ma głos i każdy może się wypowiedzieć z racji współodpowiedzialności. Oczywiście z wolnością, że, jak wspomniałem, odpowiedni odpowiedzialny w swoim czasie podejmie ostateczną decyzję.
Ponieważ jest to powołanie które otrzymaliśmy i za które odpowiadamy, wynikają z tego dwie rzeczy:
· nie możemy poddawać się, zniechęcać i uciekać, lecz konstruktywnie włączyć się w dalszy rozwój WKC (nie można uciec przed powołaniem)
· musimy z całą powagą i otwartą ostrożnością odpowiedzieć sobie, jakiego kształtu WKC oczekuje od nas Bóg w wezwaniach współczesnego świata
Zakończenie
Uczestnicząc zarówno w spotkaniu europejskich kleryków naszego Zgromadzenia, jak również w Zebraniu Generalnym, byłem wdzięczny Bogu za obecność WKC w życiu Wikariatu Polskiego. Cieszę się, że mamy tak wielu współpracowników, gdyż nie samo Zgromadzenie i nie samo WKC, lecz tylko wspólnie możemy odpowiedzieć na wezwanie naszego wspólnego charyzmatu.
Dziękuję Wam za Wasze poświęcenie, ofiary, modlitwę i w imieniu naszego Wikariatu proszę o dalszą współpracę, by głos św. Kaspra był wysłuchany i by rzeczywiście miał tysiące języków głoszących pełne nadziei przesłanie Krwi Chrystusa.
|
|
|
