|
Wpisał: Barbara Błaszczyk
|
|
08.09.2006. |
Pierwszy etap rozwoju Wspólnoty zaczyna się już na Golgocie, kiedy to według legendy jeden z żołnierzy rzymskich obecnych podczas ukrzyżowania Jezusa zabrał ze sobą do domu relikwię Jego Krwi. Relikwią tą był skrawek płaszcza nasączonego Krwią Chrystusa, który przekazywano jako rodzinny skarb z pokolenia na pokolenie.
W roku 1708 ostatni członkowie tego rodu ofiarowali te relikwię do bazyliki w San Nicola in Carcere, gdzie wystawiono ją na ołtarzu i otoczono czcią.
W setną rocznicę 8 grudnia 1808 r. kanonik Franciszek Albertini wspomagany przez młodego księdza, św. Kaspra del Bufalo (1786-1837), powołał do życia Bractwo Przenajdroższej Krwi naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Papież Pius VII zatwierdził Bractwo w 1815 r., podnosząc je do godności Arcybractwa i obdarowując licznymi odpustami. Od tego momentu nie było już ono małą grupą lokalną, ale wspólnotą o charakterze uniwersalnym, do której mogły wstąpić osoby, grupy i nawet zakony z całego świata.
Od 1851 r. Misjonarze prowadzą zamiast Arcybractwa – „Pobożne Zjednoczenie Przenajdroższej Krwi” (Pia Unio), które dzisiaj nazywamy „Wspólnotą Krwi Chrystusa” (WKC). Gdy po Soborze Watykańskim II zaczęła się odnowa zakonów i wspólnot kościelnych zastały odnowione także Statuty Generalne WKC, zatwierdzone przez Stolicę Apostolską 16.07.1983 r.
Od roku 1983 Wspólnota Krwi Chrystusa istnieje i rozwija się w Polsce.
Pragnie ona przyczyniać się do odnowy Kościoła zaczynając od popierania życia we własnej parafii. W tym pomaga metoda życia „Słowem Życia”, a także akcent eucharystyczny duchowości (Krew Chrystusa jako tajemnica paschalna). Szczególny aspekt działania WKC, to formacja duchowa dla świeckich, prowadzenie grup modlitewnych i misyjnych oraz działalność charytatywna.
|
