Instrukcji o szacunku dla rodzącego się życia ludzkiego i o godności Jego przekazywania

W punkcie 8 czytamy:

" Pragnienie dziecka ze strony małżonków jest czymś naturalnym. Wyraża powołanie do ojcostwa i macierzyństwa wpisanego w miłość małżeńską. To pragnienie może być jeszcze silniejsze, jeśli para małżeńska jest dotknięta nieuleczalną bezpłodnością. Jednakże małżeństwo nie przyznaje małżonkom prawa do posiadania dzieci, lecz tylko prawo do podjęcia takich aktów naturalnych, które same przez się są przyporządkowane przekazywaniu życia. Prawdziwe i właściwe prawo do dziecka sprzeciwiałoby się jego godności i naturze. Dziecka nie jest jakąś rzeczą, która należałaby się małżonkom i nie może być uważane za przedmiot posiadania. Jest raczej darem, i to największym, najbardziej darmowym małżeństwa, żywym świadectwem oddania się wzajemnego jego rodziców. Z tego tytułu dziecko ma prawo- jak to zostało wspomniane- aby być owocem aktu właściwego miłości małżeńskiej swoich rodziców, i aby również mieć prawo do szacunku jako osoba od momentu swego poczęcia."

W punkcie 4 czytamy:

"Pochodzenie osoby ludzkiej jest w rzeczywistości, rezultatem oddania się. Poczęte dziecko winno być owocem miłości swoich rodziców. Nie może być pożądane i poczęte jako wynik interwencji technik medycznych i biologicznych; oznaczałoby to sprowadzenie go di poziomu przedmiotu technologii naukowej. Nikt nie może uzależniać przyjścia na świat dziecka od warunków skuteczności technicznej ocenianej według parametrów kontroli i panowania.

Doniosłość moralna związku, istniejącego miedzy znaczeniami aktu małżeńskiego a między dobrami małżeństwa, jedność istoty ludzkiej oraz godność jej pochodzenia, wymagają, by przekazanie życia osobie ludzkiej nastąpiło jako owoc właściwego aktu małżeńskiego, aktu miłości pomiędzy małżonkami.