Nie
sposób ustalić daty powstania pierwszego kościoła. Przypuszczalnie,
według niektórych historyków, był to okres następujący po
pierwszym "inventio" czyli odnalezieniu. Inni jednak
przesuwają datę jego powstania do czasów Karola Wielkiego
i nie wiążą go z faktem przechowywania relikwii. Wszelkie
inne odniesienia mają związek z relikwią Przenajdroższej Krwi.
Kult relikwii Krwi Chrystusa opiera się na dwóch ich "odnalezieniach",
które miały miejsce w 804 i 1048r. Pierwsze wydarzenie zostało
odnotowane w "Annałach Królestwa Franków" przez
Eginarda, dworzanina i biografa Karola Wielkiego. Drugie "odnalezienie"
jest obszernie opisane w dwóch źródłach średniowiecznych:"O
odnalezieniach Krwi Pańskiej", spisanego w Mantui przez
nieznanego autora II poł. XI w. i w "Kronikach"
szwedzkiego mnicha Hermana di Reichenau. Z tych źródeł oraz
z ubogacających danych historycznych i kronikarskich pochodzi
tradycja, która umiejscawia w Mantui Św. Longina. Był to rzymski
żołnierz, który na Golgocie własną włócznią przebił bok Chrystusa,
powodując wypłynięcie wody i krwi. Po swoim nawróceniu zawiózł
on do Mantui ziemię z Kalwarii nasączoną Krwią Chrystusa oraz
gąbkę użytą do napojenia konającego Jezusa zakwaszonym winem.
Z obawy przed profanacją, Święty ukrył relikwie Męki Pańskiej
w ołowianej kasetce i sam zakopał je w miejscu, gdzie dzisiaj
mieści się bazylika, a które kiedyś znajdowało się daleko
poza murami miasta. Wkrótce potem Św. Longin poniósł śmierć
męczeńską i został pochowany w pobliżu relikwii. Z powodu
burzliwych faktów, które doprowadziły do upadku Zachodniego
Imperium Rzymskiego, zatracono wszelki ślad relikwii, aż do
czasów Karola Wielkiego. W r.804 nastąpiło pierwsze ich odnalezienie.
Według tradycji Św. Andrzej objawił się we śnie pewnemu wiernemu
i wskazał mu miejsce, w którym znajdowały się relikwie. Papież
Leon III przybył do Mantui na zaproszenie imperatora Karola
Wielkiego i stwierdził autentyczność relikwii. Wtedy właśnie
został wykonany pierwszy relikwiarz, do przechowywania nadzwyczajnych
pamiątek Męki. Niewielka ich cząstka została przekazana Karolowi
Wielkiemu i umieszczona w jego królewskiej kaplicy w Paryżu.
W 924 r., w obliczu niebezpieczeństwa najazdu Hangarów, relikwie
zostały ponownie ukryte. W r. 1048 nastąpiło drugie odnalezienie.
I tym razem Św. Andrzej objawił się podczas snu błogosławionemu
Wojciechowi- niewidomemu, który niegdyś pełnił służbę w rodzie
Canossa. Dzięki temu określono miejsce spoczynku zarówno ciała
Św. Longina jak i marmurowej urny, zawierającej skrzynkę z
Przenajdroższą Krwią. W 1053 r. przybył do Mantui papież Leon
IX, aby oddać cześć cennej relikwii. Po uroczystym potwierdzeniu
jej autentyczności, usiłował nawet zabrać je ze sobą do Rzymu.
Wywołało to ogromny sprzeciw, który zmusił papieża do ucieczki
i ukrycia się w benedyktyńskim klasztorze w Polirone.
Mniej więcej w tym czasie powstała nowa świątynia, większa
i zaopatrzona w kryptę, gdzie przechowywane były święte relikwie.
W r. 1472 położono pierwszy kamień pod budowę obecnej świątyni,
aby "mieć więcej miejsca, gdzie pobożny lud mógłby się
pomieścić i zobaczyć Krew Chrystusa", jak zakładał jej
architekt. Jedna z bocznych kaplic poświęcona jest Św. Longinowi.
Po bokach ołtarza znajdują się dwa sarkofagi- z kośćmi Św.
Longina i Św. Grzegorza z Nazjanzu. Freski ścienne w tej kaplicy
przedstawiają scenę "Ukrzyżowania" z Longinem na
klęczkach, zbierającego Krew Chrystusa do kielicha oraz epizod
drugiego "odnalezienia". Krypta z relikwiami została
zbudowana na planie krzyża greckiego z ośmiokątnym "kościółkiem"
pośrodku. Relikwie Krwi Chrystusa zostały umieszczone w osiemnastowiecznym
relikwiarzu- dziele mediolańskiego złotnika Giovanniego Bellezza.
Można je oglądać jedynie w Wielki Piątek. Poza tym dniem są
one zawsze zamknięte w urnie wykonanej z zielonego marmuru.
Do czasów obecnych przetrwała tylko niewielka część pierwotnych
relikwii. W 1848 r. sprofanowali je austriaccy najeźdźcy;
zaginęła wówczas gąbka i większa część relikwii Krwi. Wtedy
również zostały zniszczone pierwsze naczynia przechowujące
cenne relikwie.
W ciągu wieków bazylika Św. Andrzeja, kryjąca Relikwie Męki
Pańskiej stawała się coraz bardziej obleganym centrum pielgrzymkowym.
Wzdłuż dróg, które prowadziły do świątyni budowano kościoły
i zajazdy dla lepszego przyjęcia przybywających i odpowiedniej
opieki duchowej. Przypuszczalnie na wzór jerozolimskiej rotundy
i "świętych stacji" w początkach XIIw. powstały
cztery kościółki o okrągłej podstawie. Do dziś przetrwał jedynie
kościółek Św. Wawrzyńca.
Kult Św. Relikwii został zatwierdzony przez papieża Leona
IX w 1053 r. w Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego. Papież
ten udzielił wówczas przywileju otrzymania odpustu zupełnego
tym, którzy będą nawiedzać tę świątynię. Mantua zawsze szczyciła
się posiadaniem tak cennej relikwii, która stała się jej symbolem.
W XVw. Gianfrancesco Gonzaga, pierwszy markiz Mantui, polecił
wybić srebrną monetę z napisem: "Mantuo, zostałaś wywyższona
przez Przenajdroższą Krew". Przy bazylice istnieją Kawalerowie
Zakonu Odkupiciela, założeni w 1608 r. przez Księcia Wincentego
Gonzagę "dla czci i chwały Najdroższej Krwi". Już
wcześniej istniało w bazylice Towarzystwo Przenajdroższej
Krwi, którego początki sięgają r. 1459. Należeli do niego
szlachetnie urodzeni mężczyźni, którzy zobowiązali się do
utrzymywania nieustannie zapalonych lamp przed ołtarzem Krwi
Chrystusa. Inni członkowie oddawali się dziełom miłosierdzia.
Codziennie odmawiali oni modlitwy przekazane ze starożytności,
nazywane powszechnie "Siedem Przelań". Już od XVII
w. 12 marca odprawia się Mszę Św. i odmawia Liturgię Godzin
własną o odnalezieniu Krwi Chrystusa , zatwierdzoną przez
Stolicę Apostolską.
( Tłum. S. Dorota Zalewska AJU )
Od
1998 roku cząstka tej Relikwii znajduje się w Częstochowie
u Misjonarzy Krwi Chrystusa. 21 października 1999 roku ks.
arcybiskup Stanisław Nowak w tym miejscu eryguje Sanktuarium
Krwi Chrystusa.
DOKUMENT AUTENTYCZNOŚCI
RELIKWII
KRWI CHRYSTUSA
Petrus Calchi Novati, Z
łaski Boga i Stolicy Apostolskiej Biskup Świętego Kościoła w
Lodi
Wszem wobec i każdemu z
osobna, kto na niniejszy list patrzeć będzie, zaświadczamy i
wiarygodnym czynimy, iż uznajemy ku większej chwale Boga
wszechmogącego i czci Jego Świętych te święte cząstki jako
ziemię nasiąkniętą Krwią Naszego Pana Jezusa Chrystusa,
którą, z autentycznych miejsc pobraną, ze czcią umieszczamy
w srebrnym pojemniku kształtu okrągłego dobrze zamkniętym,
połączonym lakiem koloru czerwonego i opatrzonym naszą
pieczęcią. Przekazujemy ją z możnością przechowywania,
podarowywania innym oraz do wystawiania w jakimkolwiek
kościele, oratorium lub kaplicy dla publicznej czci
wiernych. Wiernych zatem, w których ręce teraz lub w
przyszłości te Święte Relikwie trafią, napominamy w Panu, iż
nie godzi się ich w jakikolwiek sposób sprzedawać ani łączyć
z nimi rzeczy, które są przedmiotem handlu.
W tej wierze to świadectwo,
podpisane przez nas i opatrzone naszą pieczęcią, wydajemy.
Dane w Lodi w Pałacu Biskupim,
dnia 18 miesiąca grudnia roku 1935
(-) Petrus Calchi Novati
Ep. Laudensis
SS.
Reliquiarum Custos
(-) Sac Felix Patrini
|
